Wieś założona przez warmińskiego wójta krajowego Henryka von Lutra w latach 1333 - 1343. Kościół uposażył biskup Jan Stryprock 24 maja 1362 roku, jednocześnie dokonując tego dnia odnowienia lokacji wsi. Dokładna data budowy kościoła nie jest znana, wiadomo, że powstał on po 1362 roku.
Jest to budowla gotycka, orientowana, zbudowana z cegły na podmurówce z kamienia polnego, typu salowego, z zakrystią od północy, kruchtą od południa i wieżą od zachodu.
Smukła wieża, z XVIII wieku, drewniana, o konstrukcji słupowej ma ściany lekko zwężające się ku górze i oszalowane deskami.
Wieńczy ją ośmiokątna szeroka izbica (pomieszczenie na dzwon) nakryta dachem namiotowym zakończonym iglicą z chorągiewką, na której jest data odnowienia - 1929. Dookoła są małe okienka, które powodują donośniejsze brzmienie dzwonu.
Obecnie wejście do nawy głównej jest przez dolną kondygnację wieży.
Nie wyróżnia się niczym szczególnym, jedynie może ozdobnymi, kutymi zawiasami drzwi.
Korpus kościoła to krótka, chociaż dość wysoka nawa, ujęta między rozbudowane szczyty. Przez całą jego długość biegnie wgłębiony, otynkowany fryz.
Szczyt wschodni uskokowo - sterczynowy, rozczłonkowany przez ustawione narożami fialki, ostrołukowe tynkowane blendy oraz wgłębione fryzy. W dolnej części głęboko osadzone, ostrołukowe pojedyncze okno.
Na szczycie wieżyczka na sygnaturkę, z resztkami tynku i z ceglaną sterczyną na dachu.
Szczyt zachodni z powtórzonym częściowo motywem szczytu wschodniego, w większości przesłonięty przez wieżę.
Te same ozdoby, czyli sterczyny, blendy oraz fryzy powtórzone są zarówno na portalu zakrystii...
jak i kruchty.
Ta ostatnia z wejściem ostrołukowym, lekko profilowanym, nad którym widoczna jest zamknięta odcinkowo wnęka, w której zapewne kiedyś stała rzeźba.
W ścianie południowej nawy zauważyłam zamurowany ostrołukowy portal.
Okna w korpusie budowli ostrołukowe, zrekonstruowane, umieszczone dość głęboko.
W nawie strop drewniany, polichromowany z zaokrąglonymi bokami.
Przed ołtarzem na belce tęczowej z 1741 roku grupa pasyjna założona z gotyckiego krucyfiksu z XV wieku i wczesnobarokowych figur Maryi i Jana.
Uwagę zwraca portal z nawy do zakrystii z późnobarokowym, drewnianym obramieniem architektonicznym, przecudnej urody.
Ołtarz główny (w renowacji i zasłonięty rusztowaniami, niewiele więc zobaczyłam) z 1760 roku z obrazem, w nastawie, św. Jerzego wykonany przez nadwornego malarza biskupów - Józefa Korzeniewskiego w roku 1762.
Ołtarze boczne rokokowe z około 1783 roku, lewy przesłonięty obecnie przez piękne późnobarokowe tabernakulum. W nasadce obraz Ukrzyżowania i rzeźby aniołków.
W prawym rzeźby dwu zakonnic i obrazy nowsze, dolny przesłonięty przez barokowe anioły stojące w ołtarzu głównym.
Ambona rokokowa z 1752 roku wykonana przez Chrystiana Bernarda Schmidta z Reszla, z rzeźbami Chrystusa w świątyni, ewangelistów, czterech doktorów Kościoła i św. Jerzego.
Na uwagę zasługuje również kaplica chrzcielna rokokowa z lat 1761 - 1762 z rzeźbami św. Jana Chrzciciela i aniołków.
Prospekt organowy i chór muzyczny z 1770 roku również niezwykłej urody, chociaż oszczędny w zdobienia, w bardzo dobrym zachowaniu.
Kościół stoi na wzniesieniu, toteż z daleka wygląda na większy niż jest w rzeczywistości. Ogrodzony jest otynkowanym płotem z dwuspadowym daszkiem. Na teren kościoła wejść można od wschodu i zachodu szerokimi bramami.
Świątynia stoi też na terenie starego cmentarza, o czym świadczą pozostałości nagrobków z końca XIX wieku.
Aby obejrzeć ten gotycki zabytek należy udać się drogą z Jezioran do Dobrego Miasta. Na długości 25 kilometrów oprócz Radostowa obejrzymy jeszcze dwa zabytki sakralne, którym warto się przyjrzeć: w Orzechowie i Międzylesiu i wierzcie mi moi mili, że warto...
Mariola Adela Karpowicz
Źródła:
Przewodnik po zabytkowych kościołach Południowej Warmii. Olsztyn : Warmińskie Wydawnictwo Diecezjalne
Piotr Skurzyński, Warmia i polskie Dolne Prusy. Gdynia, Wydawnictwo Region
.JPG)
